Russell Prophet and Norma TeSelle Prophet
The VOICE NEWS, donderdag 4 september, 2003 Pagina 26 -
rubriek 2
De Prophets hebben
levenservaring opgedaan door het maken van keuzes;
een geschiedenis van
vriendelijkheid, vrijgevigheid en kunstbeoefening.
Door Rosanna Connelly
 |
|
Foto door
D.W. te Selle (Sept. 2004) |
|
Russell
en Norma Prophet mogen dan wel met
pensioen zijn, maar zij blijven bezig
met talrijke vormen van kunstbeoefening.
Men kan hun huis niet betreden zonder
ogenblikkelijk bevangen te worden door
een gevoel van nieuwsgierigheid naar hun
persoonlijke geschiedenis. Norma's
artistieke en muzikale begaafdheden zijn
overal in het huis van het echtpaar
duidelijk aanwezig.
|
|
Samen hun
levenspad verder aflopend kunnen Russell en Norma Te Selle -
Prophet terugzien op een veelkleurige verscheidenheid aan stenen
waarmee zij hun weg geplaveid hebben. Van zingen tot fijn
naaiwerk en van schrijven tot de
WAVES1,
heeft Norma al onderzoekend haar keuzes in het leven gemaakt en
is zij daarbij meer dan zestig jaar lang geheel terzijde gestaan
door Russell.
Niet onbekend met de
wereld van nieuwsgaring en kranten werkte Norma meer dan tien
jaar voor de VOICE voordat zij in 2000 met pensioen ging. In de
tijd dat zij bij de krant werkzaam was verschenen er talrijke
hoofdartikelen van haar hand en een column over de 'kok van de
week' en verrichtte zij ook opmaakwerkzaamheden. Haar favoriete
verhalen hadden veelal betrekking op de periode aan het einde
van de Tweede Wereldoorlog toen zij de mogelijkheid kreeg om te
spreken met oorlogsveteranen.
In de laatste paar jaren
bij de krant paste ze zich aan bij de talloze technische
veranderingen en maakte ze zich de software programma's van de
computer eigen. Zo leerde zij samen met de andere
personeelsleden bijvoorbeeld te werken met het programma
Pagemaker. Ze leverde haar aandeel in het zetwerk en de opmaak
van de krant en maakte samen met haar veel jongere collega's
lange dagen op de redactie.
Jan Kroese, die de
afgelopen twintig jaar THE VOICE geleid heeft, merkte op, "Wij
hielden beiden van klassieke muziek en zo hielpen we elkaar bij
het werk terwijl wij ondertussen naar deze muziek luisterden. Ze
was een geweldige meid om mee samen te werken. Ze was zeer
begaafd."
Het wekt natuurlijk geen
verwondering dat ook Norma zelf aan het einde van de oorlog in
dienst was bij de WAVES. Na voor studie haar tenten opgeslagen
te hebben in New York volgde ze een opleiding tot onderofficier
in Stillwater Oklahoma en eindigde vervolgens als secretaresse
in de hoofdstad Washington. In feite zat Norma in deze stad niet
alleen als burger die haar middelbare school en handelsschool
had afgerond, maar ook als militair.
Het was ook in Washington
dat Norma Russell leerde kennen voordat hij in militaire dienst
ging.
Nadat Norma en Russell
getrouwd waren, gingen ze wonen in Oklahoma. Russell behaalde
zijn kandidaats en doctoraal examens in Stillwater terwijl Norma
op het Departement voor Huishoudkunde werkte. Nadat Russell was
afgestudeerd verhuisde het echtpaar naar Tulsa waar hij een
betrekking aannam als functionaris op het Departement van
Landbouw en onder andere belast met de interne
bedrijfsorganisatie.
Vervolgens werd op een
veiling in 1977 in Nebraska een boerderij te koop aangeboden die
het gemeenschappelijk eigendom was geweest van Norma's moeder en
oom. Aangezien de boerderij in handen was geweest van de familie
sinds haar grootvader van moeders kant, Henry Dietz, het bedrijf
in de tijd van de Homestead Act had opgebouwd, was Norma erin geïnteresseerd
het land te verwerven. De Prophets keerden terug naar Nebraska
en ondanks een reeks van "pensioneringen" bleef het tweetal
actief. Russell als conciërge
bij de First State Bank en Norma op het kantoor van de krant.
Hoewel ze genoot van haar
baan bij de VOICE, geeft Norma toe dat zij tenslotte haar
enthousiasme voor het maken van de kookrubriek verloor. Gelukkig
echter werd haar de kans geboden een serie bijdragen van
historische aard te leveren; een onderwerp dat beter bij haar
smaak paste. De reeks columns vond zijn oorsprong in een
zoektocht die Norma al meer dan veertig jaar daarvoor was
begonnen toen zij haar vader voor de eerste keer vroeg waar haar
grootvader toch wel geboren was. Niet in staat om bij haar
familieleden enige verdere informatie te verkrijgen behalve het
feit dat de familie mogelijkerwijs haar oorsprong vond in
Nederland, ging Norma maar op zoek in de bibliotheek van Tulsa,
Oklahoma waar zij op dat moment woonde. Daar vlooide ze de
telefoonboeken door van de voornaamste steden in de Verenigde
Staten op zoek naar andere Te Selles in Amerika. Nadat ze
uitdraaien had gemaakt van namenlijsten in Californië,
Arizona en Montana kwam Norma in contact met iemand in Wisconsin
wiens buurman naar Nederland zou gaan. Hij bleek bereid daar ter
plekke onderzoek naar de naam te doen. We schrijven inmiddels
het jaar 1959 en dankzij deze onbekenden raakte Norma
uiteindelijk in contact met iemand die Engels sprak en die in
staat was haar te helpen met haar missie. Uit deze brieven werd
Norma's laatste column geboren waarin de brieven onder de
aandacht gebracht werden van de drie broers Te Selle die in het
begin van de jaren zeventig van de 19e eeuw naar het
gebied rond Firth waren getogen. De serie columns Nederlandse
Brieven Vertellen Over De Komst Naar Amerika is recentelijk
in de krant afgelopen. Verscheidene lezers lieten weten hoe
interessant zij deze correspondentie gevonden hadden. De VOICE
is echter niet de enige plek waar Norma actief is geweest met
haar pen. Nadat zij positief had gereageerd op een verzoek om
korte bijdragen te leveren aan een publicatie onder de titel
"Wat elektrisch licht voor mij betekent" werd Norma's essay
afgedrukt in een boek onder de naam "Kring van Helderheid",
gepubliceerd door de George W. Norris Stichting. Schrijvers uit
17 staten hadden de oproep beantwoord.
Op een echte
"rechter hersenhelft" manier2
is Norma niet alleen gezegend met schrijverskwaliteiten, waar
was ze op zeker moment ook zangeres. Wonend in Tulsa werkte ze
voor een organisatie genaamd Sweet Adelines. Dit is een
vrouwenorganisatie van zangeressen die vierstemmige
close-harmony in de 'barbershop-stijl' zingen. De organisatie
begon in Tulsa na afloop van de Tweede Wereldoorlog en heeft
tegenwoordig afdelingen verspreid over alle delen van de
Verenigde Staten, Canada en Europa. Bij de Sweet Adelines werkte
ze zich op tot directiesecretaresse. Gedurende haar zestien
jaren op het hoofdkwartier van de organisatie werkte ze zodoende
dus niet alleen op kantoor, maar zong ze ook voor hen.
Een aanvulling op haar
muzikale talent is ook haar gave voor kunstzinnigheid. Toen
Norma nog in Tulsa woonde bezocht ze zeven jaar lang, met als
hoofdvak kunst, de avondschool.
Nadat ze in 1977 het
kandidaatsexamen Schone Kunsten, afdeling schilderkunst, aan de
universiteit van Tulsa behaald had, kon Norma niet altijd de
tijd vinden om zich geheel aan deze hobby over te geven, maar
toch schildert ze nog steeds een brede verscheidenheid aan
kunstwerken. Omdat ze een hekel heeft aan de geur van terpentijn
in haar huis, neigt ze ertoe om zich vooral met waterverf bezig
te houden en met acrylverf en zo nu en dan wordt een van haar
schilderijen een cadeau.
Wellicht is echter een van
haar beste talenten haar vermogen om goede kleding te naaien. Zo
drukte ze haar dochter Su Zanna op het hart kleding uit te
kiezen die haar boven de heersende mode zou doen uitkomen en
naaide ze jarenlang zelf haar kleding. Su Zanna, tegenwoordig
woonachtig in Iowa, is deze erfenis meer en meer gaan waarderen
en zij naait nu ook vaak haar eigen kleding.
VOICE uitgeefster Linda
Bryant voegde hier nog aan toe, "Norma stond altijd buiten de
grote massa omdat haar kleren uniek waren tot aan haar winterjas
en bijpassende hoeden toe. Ze was altijd zo'n klein keurig
dametje, altijd opgemaakt en netjes met haar blonde haren
opgestoken in een wrong bovenop haar hoofd en elk haartje op de
juiste plek".
"Maar wat Norma werkelijk
bijzonder maakte was haar medeleven en vriendelijkheid voor
anderen. Ze deed in de loop der jaren zoveel attente dingen voor
me. Toen ik zwanger was en het bed moest houden bracht ze me
elke maand een vers boeket uit haar eigen tuin omdat we beiden
zo van bloemen hielden. Hoewel ze van tuinieren hield bracht
Norma de bloemen echter nooit binnenshuis want ze vond het niet
prettig de bloemen te kunnen ruiken."
"Norma had een goede
invloed op iedereen in het kantoor. Als bijvoorbeeld een
kribbige, norse klant zijn opwachting maakte, hielp Norma ons er
altijd aan herinneren dat wij niet konden weten met welk ander
probleem die man of vrouw vandaag nog geconfronteerd zou worden
en waardoor deze onprettig was. Ze berispte ook iedereen die
maar even een poging tot roddelen ondernam over iemand die in
het nieuws stond. Ik heb haar nooit horen roddelen en dat is
tamelijk zeldzaam in de krantenwereld met al de zaken waar we
wat over schrijven en bij al de familiegeschiedenissen die in de
nieuwskamer binnenkomen," zo vervolgde Linda. "Ik kan me niet
herinneren dat ze ooit iets onaardigs over iemand heeft
opgemerkt, maar soms maakte ze een "tsk, tsk" geluid en schudde
ze haar hoofd als ze merkte dat iemand met de justitie in
aanraking was gekomen en wiens daden daarom afgedrukt werden in
de krant.
Hun zoon Bob woont
verderop langs de weg en kijkt elke dag even bij het stel in hun
leuke bakstenen huis naar binnen. De bloembedden zijn echter
verdwenen, Norma bezit niet langer de energie om te tuinieren en
evenmin besteedt ze nog tijd aan het naaien van nieuwe kleding.
Het is nu alleen nog maar een beetje verstelwerk waar ze zich
mee bezighoudt. Ze schrijft ook geen artikelen meer voor de
krant, hoewel ze snel de typefouten aanwijst die ze opmerkt. Ook
zingt ze niet langer bij publieke optredens, misschien met
uitzondering van de gemeente van de Gereformeerde Kerk van Firth
waarvan ze gedurende vele jaren zo trouw de diensten hebben
bijgewoond.
Linda voegde daar nog aan
toe, "het enige talent dat haar in het afgelopen jaar gebleven
is, is haar vermogen tot medeleven en attentheid. Bij elke
bijzondere gebeurtenis of volbrachte prestatie in ons gezin (en
ik weet zeker ook in andere gezinnen) verschijnt een attent
berichtje dat Norma zelf bedacht en geschreven heeft. Dat is nog
eens een nalatenschap."
___________________
1. WAVES
"Women Accepted for Volunteer
Emergency Services", een Amerikaanse organisatie
voor vrouwelijke vrijwilligers die werd opgericht tijdens de
Tweede Wereldoorlog. De organisatie bestaat nog steeds. Het
lidmaatschap staat open voor vrouwen die in dienst zijn van de
Amerikaanse marine, de mariniers en de Amerikaanse kustwacht of
daar in het verleden voor gewerkt hebben. [ga
terug]
2. Rechter hersenhelft
versus linker hersenhelft.
Deze theorie over structuur en functies
van de hersenen suggereert dat de twee verschillende
hersenhelften ook twee verschillende manieren van denken
besturen en tevens dat ieder van ons aan de ene wijze van denken
de voorkeur geeft boven de andere. De schrijfster van het
bovenstaande artikel deelt Norma in bij de groep die denkt
volgens het rechter hersenhelftpatroon en zo wat meer gericht is
op esthetiek, gevoelens, intuïtie
en creativiteit. [ga terug]
